Als we rekening houden met het feit dat sandalen de voorgangers zijn van moderne sandalen, dan kunnen we met zekerheid stellen dat ze al meer dan 5500 jaar oud zijn. Deze soort schoenen werden uitgevonden in de hete regio's van de oude wereld: Egypte, Griekenland en Rome, maar alleen de zeer rijke en adellijke personen droegen sandalen. Ze werden gemaakt van palmbladeren, papyrus en vastgemaakt met leren veters. Pas later begonnen sandalen versierd te worden met gouden vlechten, ingewikkelde ontwerpen en kostbare edelstenen.
Op basis van historisch bewijs bestond vergelijkbaar schoeisel met moderne sandalen in alle tijdperken en onder alle culturen, maar het raakte uit de mode tijdens de Middeleeuwen. Sandalen maakten een comeback tijdens de Renaissance en werden uitsluitend gedragen door leden van de bohemiensamenleving. De trend omvatte kniehoge sandalen met veters, die werden gedragen met jurken die leken op Griekse chitons of Romeinse tunieken. Vervolgens gaven vrouwen de voorkeur aan schoenen met kousen, waardoor sandalen weer onterecht vergeten werden. Pas in de jaren 1920 kregen ze weer aandacht, met de opkomst van sandalen op de stranden van de Franse Rivièra, tot groot genoegen van de modieuze samenleving. Een decennium later introduceerde Andre Perugia gedurfde hakken bij sandalen, waardoor strand schoeisel een elegantere optie werd. Modefanaten waren enthousiast en zo begon het tijdperk van sandalen, die terecht een prominente plaats innemen in de moderne vrouwengarderobe.